Na spoczniku pomiędzy piętrami stanę i odsapnę chwilę. Pomyślę albo nie. Rozsypane ziarenka grochu, które wypadły niepostrzeżenie z siatki zbiorę po kolei. Uśmiechnę się do siebie albo nie. Ucichnie szum myśli i podrepczę własnym rytmem na kolejne piętra. Tam, na samej górze coś jest - czuję zapach świeżo parzonej kawy.