między wątek i osnowę wplotę mróz i wsnuję słowa, bo fabuła trąci nudą, teatralną wprost obłudą tej postaci, która w planie grała chwilę na ekranie. potem – klaps! i nowa scena już bez chwili bez znaczenia. tu: stop klatka - bezruch w kadrze – zamarznięta woda w wiadrze i pan mróz – też osłupiały, że go słowa zamotały. i że szarpią wątki brzmieniem - tym, że chwila ma znaczenie, że nie wolno profanować czasu, który zastygł w słowach. bezpowrotnie w akcji przepadł jak przygięty cień człowieka.