na ławce w parku on, no i ona ona urocza, rozpromieniona. on jak wcielenie zadowolenia. ona coś szepce, trwożnie spoziera. on się wypręża, wciąganie brzuszka... szepce coś czule do pani uszka. kokieteryjne para bryluje. coś będzie z tego? ktoś miętę czuje? już veni, vidi i vici krąży... jak pies do kości pan pewnie dąży... wszak kości sprawnie są już rzucone... kolejną wzięli diabli ...odsłonę, gdy z nagła w dialog fraza się wkrada: "do domu, draniu!" (- wstyd i żenada..!) pani umyka rączo jak łania, gdy ślubna pana wkrada się w zdania.