stoję na skraju przepaści spoglądam z lękiem w głąb bezkresną czeluść chcę ja pokonać, zbuduję most przeprawę poezji myśli doskonałych pragnę by znaleźć zrozumienie uleczyć duszę słów chwili żałuję przyszłości zaś pragnę byt doczesny odrzucam ta chwila jest moja pragnąc wciąż czekam doskonałości żądam samej w sobie połączę brzegi stalowym mostem by nie spłonął