Swiadomość położenia rozgniata czaszkę kruszy jak dynamit gruby, betonowy mur wbija ciało w każdą bruzdę nagiej zoranej cierpieniem gleby. Ciężar bezwładnego wciąż jeszcze żywego organizmu wołającego niemym krzykiem o pomoc szukając namiastki nadziei. Krwawy ślad znak upadku kazi Matkę Ziemię goryczą swego bytu. Brak zrozumienia, uczuć w wymowny sposób pokazuje moje miejsce kolejność w szeregu upadłych. Moje miejsce moja Nibylandia kraina szczęścia i beztroski drugi, lepszy świat. Uciekam tam co noc w swych snach.