Przeklinam pamięć. Zna wszystko, tym rozrywa na wylot. Przeklinam jedno po drugim, wszystkie do powtórzenia, które zanoszą się od zmarłych i tych, którym się jeszcze żyć wydaje. Przeklinam utraconą aureolę, euforyczne słońce tuż przed pójściem na zachód – ( czerwień bała się panicznie ). Przeklinam tą ucztę; na pożarcie rzuca się marnotrawnych synów by dziko głodną ziemię nakarmić jeszcze jednym ciałem ( zawsze na smyczy, od piekła do nieba, dla utrzymania symetrii tylko dwie monety w każdym oku ). Przeklinam ucztę, jej symboliczną scenerię i wymuszony spektakl twarzy tuż przed tą włączoną młockarnią.