Swymi oczami gwiazdy przysłaniasz Choć je do łez ciągle nakłaniasz A moje twymi są wypełnione Są jak księżyce w pełni zamglone Aby zrozumieć, pojąć łzę jedną Tak nieśmiertelną, czystą i wierną Szukam jej źródła, w nim się zatracam Niczym proch ziemi Jak w nicość Wracam W zupełnej ciszy, tak idealnej Że każde słowo jest nieuleczalne Pragnę być bliżej, żądam chaosu Co zmienia wieczną Harmonię losu Czym jest pragnienie, tak silne, mocne Do ust twych, z których wyznania nocne Wciąż brzmią w czasie i wieloprzestrzeni Z taką nadzieją Że coś się zmieni... Że obudzeni czasu spiralą Będziemy odtąd już jedną falą Złączymy serca i w ustach płomień Miłości Boga A Jego Dłonie Będą przed nami torować drogę W tym kruchym świecie Gdzie już nie mogę Chodzić w ciemności bez Twych powiek daru Bez Twego serca I źrenic żaru Gwiazdy nie płaczą, zmartwień nie mają Chociaż i one też umierają Lecz kiedy żyją, światło z nich tryska Dają nam wszystko, By nic nie zyskać Przyjmij to światło, dzisiaj jest twoje A gdy się skończy, ja się nie boję Ciało zawodzi, materia ginie W Słowie jest życie Ono Nie minie...