przed snem

zaglądam do okien mijanych domów łapię chwile szczęścia sylwetkę młodej kobiety w ruchu ozdoby na szybie dziecinnego pokoju wielki kolorowy obraz świata na ekranie w stołowym zabieram ze sobą okruchy zamykam pod powiekami wolno płynę dalej odwracam się tylko na chwilę by ponaglić psa czekam aż wyprostuje pałąk grzbietu i lżejszy z radością wyprzedzi mnie tupotem wracamy do domu niespełnieni kończącym się dokładnie tak samo jak inne minionym dniem kolejnym ich ilość topnieje robi mi się zimno