zimny szpon ucieka wgłąb cudzego ciała aby rozorać martwe pole cudzego wnętrza zagarnąć skarby zostawić ślady stworzyć ból zagrzebać się po nos w otchłani drugiego człowieka jak kret nigdy nie wrócić skąd się przyszło znieść burzę pod parasolem ze szponów przeczekać oślepnąć nieodwołalnie jak to możliwe utknąć zamilknąć i nie wykrztusić utopić na zawsze własne słowo w kagańcu szarym cudzych łez