geriatryk z brodą snuje się po miejskim parku rozklekotane czarujące nocne bezdenne snem wydęte życie pijące łasi się do jego karku w brodzie pijawka martwa jak mała dziewica łka mu znów o życia huk o penetrację cichą jak bałwany łez geriatryk szepce że on chętnie ją przechowa wypija chciwie z jego dziąsła elipsy zapomnienia płyn drzewa kołyszą się gdy stąpa geriatryk siwy niby dym