samotność doskwiera mi tak jak ślepcowi mgła rozbieram się i pilnuję swoich ubrań stoję na czatach nasłuchuję bo tylko to mi pozostało skoro wzrok jest do niczego dostaję gęsiej skórki bo słyszę stojąc po kostki we mgle że ktoś bliski memu ciału zdobywa się na szept to tylko koszula, zrzucona przeze mnie poranny wiatr na jej rękawach kołysankę gra