Śpimy

Wszak nigdy innego Nie dane było poznać Biel to znużona niedożywiona zapajęczona Wyczekująca bezczynnie - Mój pręgierz moim arbitrem!- - ozwał się w te dźwięki -Udręki!- -podjęliśmy się więc fordanserskiej misji... a bo to tak to: bez permisji natarliśmy go śniegiem ze śmiechem i ani jedno ani drugie śpimy Cała sobą przylgnięta Do grafii pokojowych sczepień - Zmysły dziecięce to zmysły zbombardowane i stępione- -wycharkot z siebie miauklękiem łasiwiejąca się u podnóża drzazgliwej stertki swojej drugiej połowy almanachu. O niej również udało się zapomnieć sianokosowe włosy, suchy jęzor i jej wytarte kosmiczne oblicze przemówiły obecnie jakoby na potwierdzenie. zupełnym przypadkiem. w kilku skalach. niechcąco. a puls jej taki rzetelny. brud taki czysty. chłód upiornie zimny niestety. i nie ma jej komu sprzątnąć. a wolno? -Wolałbym szybko. - wyrżnął pirueta mortale nad heblowaną o mały włos kanapą. Wielka Europa dezerteruje z ciała naszej domowej podłogi. No to my za nią w te pełzy, jak zawżdy grupa boskiego Likaona. Pogań się Boże. Kiedyś byliśmy tam, teraz jesteśmy tu. Syczymy. zabijamy również, ale tylko półgębkiem. Ktoś z nas jest nim. Gdzieś koło podbrzusza łamie (sytą żelastwem) arterię pokoleniowo-demarkacyjną. Zakute palto mima. Mimoza mimochodem? A jednak! Nic na siłę. Koło płonie przyjemnym blaskiem domowego ogniska. Jeszcze szansa.