Strawiliśmy siebie jak pająki wzajemnie wysysając chęć poderwania się do lotu. Zostawiliśmy, po sobie chitynowe pancerze nałożone na szarość dnia codziennego. Trwaliśmy, motając się w krzyku i niezrozumieniu. Teraz z opuszczonymi głowami chcemy żyć inaczej.