Przejdź do treści
Czytanie

Drzewo na opał

Gdy spytałam przerażona
Powiedzieli ze spokojem
Że na opał przeznaczona
Ta wielka góra szczap
Co brzozą była
Jeszcze wczoraj

Uwiędła świeżość zielona
A smukłej postaci powab
I rozwichrzona korona
W niepamięć odeszły
I moje serce
Z żalu kona

To jest tragedia zmyślona
Powiedzieli zadziwieni
Czym bowiem jest brzoza Ona
By opłakiwać Ją
Jak człowieczego dziwożona

A ja znam brzozy ramiona
Co odpędzały me smutki
I szorstkiej kory znamiona
Co odkrywały lądy
Jak mapa myśli
Nieodgadniona
84 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.