wywołujesz wojny i wychodzisz z siebie po każdej bitwie jakby pokój miał tylko cztery śœciany nic więcej z wszechœwiata jesteœś miną z opóźnionym zapłonem wciśniętą między proste zdania teorią która zawisła na firanach zmężniałych od brudu giniesz się od licznych słów wierząc w nasze przeobrażenie wiesz jak bardzo jesteśmy uzależnieni odbiciem ciebie...i ciebie i kiedy rankiem przepłukuję twarz przed ołtarzem kwarcowych zmarszczek lśnisz zapachem mięty i dymu dezodorantem tańszym od powietrza masz coś z banalnego wiersza albo z wieszaka na ubranie jesteś interpretacją osobistą enigmatyczną jednostką przetrwania mordo ty moja...zarośnięta