zostawię po sobie parę brudnych ubrań i kilka pomników postawionych przypadkom z garści niedopałków wrzuconych do kielona ulepię wiersz przyjaciołom popiół ofiaruję wiatru na pożółkej kartkce która miała być wieżą albo zdjęciem zapamiętywanego krajobrazu zakreślę kołem co było dla mnie pięknem a co stało się drzazgą w oku resztę oddam rzece ...ale to za jakiś czas bo dzisiaj pragnę świat całować w czoło jak kobietę z którą idąc po omacku za rękę potykam się o szczęście i świeże kwiaty jakbym był to nie ja