kiedy nastanie poranek a z ranek zacznie się sączyć strumyczek o świcie życie wschodząc zajdzie nowa rzeka życzeń niepotrzebna i tak wyschnie na byle kamyku opartym w przełyku zdarzeń niczyje Słońce świecić będzie nadal bezpiecznie statecznie w oczach innych powiększą się źrenice liczę do trzech wystarczy żeby odpalić znicze raz w roku drzewo gubi liście korzenie zostają wiem złowieszcze piszę słowa na wszelki wypadek gdyby w apokalipsie łzy z krwią zmieszane wyglądały ślicznie a na szyi związanej metaforycznie do budzących się powiek został tylko człowiek demonicznie pachnący kwiatami niesionymi przez wdowy kochankom dobranoc