z dróg niepoznanych zostało tylko marzenie spacery w nieznane głuche na milczenie ciągnące słowa pojedyncze kamienie pod nimi larwy wijących się kwiatów miałem je zrywać zawsze z uśmiechem obiecałem mówić że to współczesne owoce przyjaźni podobnie z czasem zmarnowanym na rzeczy zbyteczne ciągłe owijanie w bawełnę niepotrzebne wychodzenie przez drzwi zbyt ciasno dopasowanych do zdarzeń a ty nadal z przyzwyczajenia nierówno dzielisz ludzi przymierzasz jak ciuchy i patrząc w lustro zawsze wybierasz róż dla ciebie stałem się niewidzialnym pyłkiem w kąciku ust z duszącym oddechem miłości