40+

mam czterdzieści lat
i coraz mniej czasu na młodość

nocami piszę listy do anioła stróża
odnosząc wrażenie że patrzę w lustro

jest tak podobny
te same rysy zaciśnięte na twarzy
grzechy
których nie można sobie wybaczyć

a oczom nie wystarcza podpowiedź
że to co widzą jest prawdziwe
na tyle by dotknąć

koleją rzeczy nadjeżdżają siwe włosy

wypchany losem
toczę dni Syzyfowymi rękoma

ludzie których imion nie pamiętam
tak wiele przywłaszczyli sobie
z mojego życia

i nawet chiński mur nie obronił
stawiany latami

pokryty betonem dziś
nieznaczącą garstką pyłu
którą przyprawia poranną modlitwę

na ulicach spotykam
tych co jeszcze nie byli narodzeni
kiedy miałem ich lata

podziwiam zgrabność
z jaką potrafią uśmiechem
wierzyć w niezniszczalność świata

za taką ufność łatam dziury
w niestabilnym życiu
a ono wypłaca myśli
na e-konto

mam czterdzieści lat
i coraz mniej czasu na umieranie

jedyne na co mnie stać
to uczucie że każdy poranek
jest chwilą zachwytu

po którym dopijając kawę
mogę siedzieć między promieniami
dzielącymi opadające chmury
od błękitu

widzianego twoimi oczami