ciężko opuszczać miejsca... w których choć raz dłonie dotknęły ziemi wplatając linie papilarne między korzenie gdzie pije się wodę z dna serca kamieni patrząc jak słońce kołysze smukłe cienie gdzie drogi spełnione zapachem rumianku odciskają ślady stóp idących po szczęście dotąd nie znane duszy zrodzonej z poranku kwitnącego kwiatami na rajskim drzewie z winem dzikich róż płynącego czerwienią po ustach szepczących tajemne wyznania o miękkości traw które w sobie się mienią zielenią nad ukrytymi w dolinach stawach i mimo że wiatr bywa czasem wrogiem łamiącym konary jak kruchą żółć trzciny to świat pięknieje przeplatany wzrokiem po horyzont łączący człowieka i nadzieję ...fatamorgany