dziwnie... ...być wiatrem plątać włosy strumieniem powietrza zapachem rozwiewać kosmyki w nicość wracać bezkarnie czerwienią policzki głaszcząc ukrytym czekać na ustach tańczyć za ucho chwytać i znikać pomiędzy piersi przysypiać dziwnie... ...być wiatrem naga Wenus pokorna gdy niebo wydmuchuje chmury a wiry wsysają błękit ...w czarną dziurę wpada Księżyc... mleczna droga zbijając spadające gwiazdy pełnię wciąga na dno oceanu dziwnie… …być wiartem gdy kropla znika między milionami wracająca fala stopy masuje białą grzywą ślady na piasku przenika w słone ziarna słodyczą osiada i milczy z malowanych oczu ikon słychać Syreni głos za latarniami skały skruszone oddają diamenty duszy wynurzam nagą Wenus dziwnie... ...być wiatrem gdy z muszli nie mogę uciec ramionami skuty w wieczność