mieszkam w dolinie gdzie nie rosną kwiaty w jej piachach umiera przeznaczenie a z lodu budowane pałace topnieją najmniejszym zamysłem porzuconych pragnień przenikam między kamienie na twarzy stając się rzeźbą kim tak naprawdę jestem ? pytam goniąc echem po szczytach którymi mnie otaczasz zasłoniłaś milczeniem niebo zsyłając deszcz zamiast uśmiechu koszmarne sny i na cząstki rozpadająca się miłość a ty w dolinę z lawiną schodzisz rwąc wszystkie liny dłonie utopijne skrzydła w dół opadają nie mogąc z piór wydobyć właściwego słowa spójrz jak szybko znikam wygnany po za myśli dławiąc się powietrzem i tęsknotą