nie miała już siebie zapomniała życie które wygrała dwadzieścia lat temu znikło zbyt przemalowane oczy straciły kobiecości machała lecz nie do gwiazd zbyt nisko opadłe światło ziębiło jej nogi stojąc przy drodze płakała patrząc jak odjeżdża kolejna cząstka niewinność za wciśnięty banknot kaleczący dłonie o smaku brzytwy i gumy odgarniając włosy namaszczała czoło nadzieją i krzyżem marzyła by stać się aniołem choćby bez skrzydeł czekała zużyta przez życie samotna …gdy nadjechałem