Dziedzictwo

po Tetmajerze
odziedziczyłem ból oczu
niewierność dla każdej miłości

po pracy
wyrazistą rzeźbę twarzy
zwiotczałe plecy naiwności

po życiu
przewlekłe choroby
raty rozłożone w nieścisłościach

po ludziach
kłamstwa szczersze od spowiedzi
wytyczne pełne obojętności

po marzeniach
ślady na zatopionej plaży
świat który przeklinam wyobraźnią

po tobie
szczęście którego nie zauważyłem
w próżności wypełnionej alkoholem

po sobie
zostawię popękane kamienie
w głowach tych których skrzywdziłem

i dalej trwonię swoje dziedzictwo
a Ty patrzysz... Boże !!!
i nie zabijasz