kocham ten stan umierania leżąc nie oddychać nie dotykać jeszcze jakbym umiał latać i znikać przemijać bez woskowych skrzydeł nie jestem Ikarem nie uciekam zostaję tylko trochę inaczej spoglądam ręce wyciągając i grając do słońca słyszę syreny lecz to nie boli to nie wabi płynę dalej do mojej Itaki będąc krwią i wodą przenikam między ziarnami piasku i soli kiedy śmierć nie jest radością a strawą czekam aż nasycę każdy fragment ciała do upojenia omdlenia nie zaistnienia na stałe