skrajem lasu dwie drogi na łąkę wchodzą w jedną wąską zamieniając się ścieżynę po bokach jej kwiaty w zieleni soczystej ze słońcem grają zdmuchując promienie na środku piasek grzeje kwarcu kryształy leniwie unosząc pył z powiewem splątany wiatru co w stronę traw zagania motyle lekko zaspane pijane w tanecznym rytmie gdzieniegdzie kępki mieniące fioletem nasłuchujące szumu owadzich skrzydeł nad nimi gwar ptaków spłoszonych ciszą pochylonych wierzb usypianych piskląt a tu cóż ścieżką ową idą dwie postacie ona w sukni kolorowej nakrapianej latem z wianuszkiem wplecionym między włosy panna jakby zrodzona z porannej rosy uśmiecha się ustami kusząc nieśmiałe oczy chłopca który bacznie za śladem kroczy zaciskając w dłoni wikliną pleciony koszyk zerka co róż na to cudo przed nim krązy przysiedli kocem tycząc granice swobody wyjęli wino i o smaku waniliowym lody sięgając po resztę ukrytych afrodyzjaków niby przypadkiem musnął dłoni skrawków zastygła wzrokiem pobiegła na koniec łąki podniosła niepewnie drżącą rękę do skroni on już tam czekał pochylony w skupieniu szeptał że pięknie płoną wargi czerwienią w rozkojarzeniu za rzęsami opadły powieki kierując rozchylone usta w stronę młodzieńca spotkali się w jednym splecionym oddechu delikatnie nawilżając języki płonącą rozkosz