kobiety przy których przebywałem nigdy nie były spokojne niewygodne potrafiły płakać w zamkniętych światach jednocześnie uśmiechnięte walczyć o swoje pozornie zupełnie nagie i bezbronne kwitnące żalem za przeszłością i miodem zebranym z doświadczeń nie czystych słów rozwianych przez wiatry kobiety zdecydowane we wszystkim szukające równowagi lwice karmiące żądze krwią jeleni za życia martwych i jak ich nie kochać wiedząc że ostatnią rzeczą której się dozna będzie miłość z posmakiem śmierci pędząca na oślep w stronę przepaści