między nami zamieszkał czas wyczekiwania jedno gdzieś w oknie i drugie gdzieś po za nim patrzymy na tą samą gwiazdę po różnych wytycznych wzdychamy czekając aż spadnie jej warkocz przebierając wyrazami tęsknimy karmiąc chmury deszczem a potem mokniemy w ulewie przeczucia burzy i każde z nas idzie spać inaczej puch miesza się z cieniami jedno bez drugiego drugie bez pierwszego boi się o siebie a rano myślimy... że to pojutrze nadejdzie szybciej i czernią kawy nabierzemy ostrości w świetle twarzy prawdziwych jak życie