Może i jestem

może i jestem inaczej skonstruowany a decyzyjność nie zawsze prawidłowa wiem że biegam z pustymi myślami wszędzie tam gdzie mogę się schować odróżniam kolory zapachy i smaki zbieram kwiaty i plotę z nich łąki niewidzialność uważam za cnotę czas rozciągam jak niebo obłoki mówię do zwierząt spokojem ciszy kiedy w słońcu wygrzewają oczy czasem przysiadam gdzieś nieopodal dłonie rozkładam trzymając biedronki kłaniam się drzewom są takie dojrzałe na liściach można czytać przeszłość rozwidlenia całego wszechświata poczuć oddech jak bardzo jest blisko omijam cienie sinej współczesności woląc ciepło pulsujące czarną ziemią nie idę gdzie tłumy wznoszą aplauzy a człowiek jest tylko górnolotną ideą prawdą jest że bywają momenty kiedy za rękę chciało by się potrzymać wspólnie popuszczać kaczki zagubić w szumiących trzcinach pożegnać dzień opadając z ciemnością mieć kołdrę pachnącą gwiazdami i lampkę z kołyszącego księżyca tuż nad przytulonymi głowami dlatego Bóg stworzył marzenia dzieląc człowieka na ciało i duszę jednej części dał żyjące piękno drugiej kwitnące bukiety wzruszeń wiem że jestem inaczej skonstruowany za daleko od domu odszedłem by wracając szukać w polu wiatru gubiąc po drodze fragmenty siebie teraz jest dobrze trochę spokojniej wszystko ucichnie z mijającym deszczem rodzi się nowe piękniejsze słońce nad rozsypanym bezmyślnością życiem