Był sobie pisarz Człek dość młody Uwielbiał pisać Rymy i gnioty Został pokochany Przez samego Boga Rozmawiali ze sobą O poezji i lodach Kłócili się czasem Pełnymi zdaniami Jak że mądrze Walczyli słowami Portal aż kipiał Radością przejęty Wiersz nowy jest Będą lamenty Jako niesłusznie Pisarza oskarżą Wirtualne duchy Z pijacką twarzą Lecz to nie szkodzi Chłop z niego srogi Obroni wersy Widłami pogoni Rozniesie wszystkich W pył pytaniami On jest najlepszy Co nie? Kochani Miał być morał Jednak jest zbędny Pisarstwo zeszło Na dna odmęty