są tacy którzy w myślach malują obrazy niekończące się sady pełne ramion obsianych kwiatami wędrują nocami zbierając z drzew owoce głaszczą je delikatnie układając na miękkim mchu wyobraźni malusieńkie mikroświaty pragnień jakie dojrzały w przebłyskach szczęśliwości opadłych chwil chodzą tam kiedy świat zatyka uszy słysząc szumiący w deszczu płacz zawsze samotnie pełni wzruszeń wędrowcy marzeń pośród dróg czasem przystają przed rozwidleniem rzeki widząc następny most biegnący nurt i nadal nie mogą poczuć z której strony bije źródła chłód