morze jest absurdem trywialnością skojarzeń ale za pierwszym razem nic nie mówiłem poprosiłem od razu prosiłem o ogień podałaś odpaliłem i zacząłem płonąć zaciągając dym marszczyłem usta a potem przeniosłem ciebie na rękach przez kałużę wielką jak może w rozmowie przed wejściem pojawiły się słowa i żadne z nich nie zostało okrętem a ty nie znikłaś trwałaś zostałaś rok i do końca czujesz jak teraz kawa smakuje w cieniu ogródka kiedy wychodzisz boso i nikt nie mówi o szczęściu bo poco jeśli jest się w jego środku ewenementem