pamiętasz? co mówiłem wczoraj kiedy siedzieliśmy na łące wpatrzeni w góry jak trzymałaś mnie mocno za rękę tuląc głowę do głowy …i chmury co chwilę nad Tarnicą zmieniały kolory rzeźbiąc na szczycie Bieszczadzkie Dusioły samotni pośród wrzosów i jagód różańcem z rosy modliliśmy usta a wiatrem była muzyka melodią graną przez gusła które co chwila z pobliskiej kapliczki Najświętszej Panny Marii rzucały owalne kamyczki w strumień okryty niemymi mgłami z nami pomiędzy i obok ciałami kwiaty pachnące wołały motyle a te bezszelestnie z promieniami tańczyły skrzydłami strącając pyłek na miętowe włosy na odkryte ramiona które namiętnie całowałem i pieściłem znalezionym piórem anioła moja białogłowa czy już sobie przypominasz patrząc dziś za drugiej strony góry Biesa siedzącego na połoninach między skałami a szlakiem dla ludzi którego szept skradł niewinne okruchy z twoich oczu i duszy zanim wyruszyłaś w dalszą drogę podróży