a przecież mieliśmy zmieniać razem świat
rozłożyć skrzydła i
z impetem rzucić się na wiatr

więc dlaczego teraz
tak przeraźliwie płaczesz
więc dlaczego umierasz
za każdym razem gdy wypowiadam na głos twe imię

bo słońce nadal wschodzi czarne
bo księżyc dawno już dla nas nie śpiewa
i rozpaczliwie krzyczą w parku wrony
gdy pióra białe spadają z nieba

nadal cię czuję
nadal na skrzydłach białych
dotykam niemal nieba

rozbita o betonowy świat
za zasłoną gry pozorów
w plątaninie setek dróg
wykrwawiłam się
pośród białych piór

a w parku wrony spokojnie dziobią resztki bułek