na skraju lasu brzózka stała na wietrze smutno szumiała mała dziewczynka do niej biegała zamyślone czoło o nią wspierała jedna drugiej swe dni opowiadały lecz w ogóle się nie rozumiały mijały całe lata i kwartały obie w tej przyjaźni trwały po latach wielu ,gdy obie wyrosły przytulam policzek mając uśmiech radosny konary owej brzozy ziemi sięgają w swych ramionach mnie zamykają