wstaję o poranku umysł jeszcze śpi patrzę okiem złym z nieba kapią łzy zaspane myśli ubrać chcę w słowa łyk kawy cuci do pionu stawia w rękawy ręce w spodnie nogi dwie dzień już dostrzegam ale niebo grzmi złe burzowy nastrój przewagę dziś ma wychodząc z domu trzasnę też drzwiami przejdę jak burza po moim niebie