niedaleko od brzegu serca ustawił ktoś ramy tam zostało słowo rzucone a tu wiatr w oczy z rana choć on w oczy z rana muzyka w duszy gra zagłuszyć nie zdoła tęsknoty ona sama na brzegu serca tęsknoty zagłuszyć się nie da ciszą odpowiada bezbrzeżną nie zdoła przekrzyczeć wiatru gdy zaczyna niebo dominować chce być jak wiatr znów w jego ramiona rzucona samotność boli i... jest jak rana... powierzchowna