dotykam piękna przyrody nieokiełznanej dla oka czarem malowanej jestem u nieba bram wysoko do góry twarz obracam tchu mi brakuje oddycham pięknem co przed sobą mam pokłon Stwórcy oddaję nad górską przepaścią wzrok zawieszam bojaźliwy szukam pewnego podłoża krok po kroku pnę się ku szczytom lęki i obawy na dole zostawiam wysoko jestem tylko ja i przestrzeń