idę przed siebie drogą, którą sama obrałam w zieleni przydrożnej serce rozkochałam przydrożnej zieleni nogi zaprzedałam może ktoś powie mi, że to głupio brzmi,ale... z całym światem prowadzę zieloną grę zbyt wiele do szczęścia nie trzeba prócz dachu nad głową i błękitu nieba dzięki Ci Boże za te bieszczadzkie drogi, że mogę usiąść w zielonej trawie nogi zamoczyć w czystym Sanie dzięki też za małego ptaka co gniazdo uwił w zielonych krzakach i za obłoki białe na błękicie nieba jeszcze droga zbyt błotnista, a już zieleń wkrada się na drzewa