na klatce piersiowej siedzi mi słoń oddechy nostalgii, na sercu dłoń spuszczony wzrok wciąż szuka w podłodze punktu, który wreszcie odpowie na ważne pytania. jak być niewinną dziewczynką i kobietą jednocześnie ? jak nie zgubić się wśród szarych ludzi, którzy nie śmią marzyć i śnić o utopii... słoń siedzi, zejść nie chce obrażony jest chyba na mnie wielce. spogląda błagalnie, o spacer w chmurach prosi. już nie mogę słoniu, czas minął, litości. muzyka przepływa jak dreszcze po ciele jak krew w żyłach jak uczucie spełnienia. a maleńkie płomyki świec tęsknią do siebie, ciepła dodają zimnej przestrzeni pokoju. mojemu miejscu intymnemu, własnemu. jestem nutą, gwiazdą, wspomnieniem, zapachem. inaczej nie umiem, chodźmy słoniu zatem.