Kawiarnia

wszyscy siedzieli razem w kawiarni trochę rozmawiali w słoneczny dzień tyle że cicho jak makiem zasiał zapach kawy gazeta na stole towarzyski drugi mówił bez przerwy podrywał cząstki życia i łączył snuł nici porozumień i zdobił bo czasem udawał innego trzeci był romantycznym zaśpiewem maił pryzmatyczne przywidzenia przepływał apaszkami koloru plastycznie ugniatał czasoprzestrzeń piąty milczący siedział samotnie przesiąknięty mroczną wizją śmierci jeszcze teraz w ogóle nie istniał był tylko mglistym przywidzeniem czwarty rubasznie z nich kpił prześmiewca całą gębę miał pełną dowcipów bez przerwy dokazywał i mieszał przerywał innym wpół zdania pierwszy pozornie gorszy od tamtych najczęściej patrzył zawsze myślał trzymał lejce kolegów jak stangret liżące języki ruchem dłoni pod krawatem leciutko przepędzał jak któryś szedł nie dawał innemu teraz tylko pisał i pił kawę tylko on potrafił okiełznać szóstego