Gryf88

Ubieram się ciepło mrok mnie rozgrzewa płonie mi dusza łamią się drzewa. Pogorzelisko naszej dysputy okryły małe pijackie nuty zagrały rocka latarnie blade po-go z myślami lecz daję radę.

Widzę twarz zwróconą ku mnie beztroską, śmiałą jak dotyk słońca, podnoszę ją oczami duszy, splecionych ciał nie będzie końca. Złączyły pieśni nas jednym losem, pachniało rześko jak z letnich fal, koperty słów kręciły nos...

Delikatnie płynę, biszkoptowe płótno śpiewa , topi się pod dotykiem pędzla, wyrazu wizja nabiera. To senna fotografia jak setki innych w głowie. Namiękła marzeniami, słowami w złotym kole. Podnosisz wzrok swój, ehhh...

"każdy z nas ma okres gdy czas go nie rozpieszcza a życie staje na głowie mój świat stoi nieładem i wewnątrz strasznie się boję" Symbolicznie układam gwiazdy w moim niebie słońce odbiciem, księżyc gładzi usta i dł...

Ślemy tyle spojrzeń niebu w rękach mając gorzkie żale trybik w sercu zaskakuje łącząc uczuć pełną skale. Ta paleta się zapełnia dobra, zła, przyjaciół, wrogów i codziennie mieni płótna dla galerii w nowym roku. Dając...

Drogi okryte plącze nam młynarz, lód balansuje na rzecznej fali, wszem słychać szronu pieśni srebrzyste, witraż pajęczyn szyby nam bawi. Oczy gwieździste wpatrzone w północ, dzieci budują śnieżne figury, rozwiewa pola wiat...

W tym miejscu błękit zieleń niesie. Miejscem tym słowo zdania rzecze. Słychać wszem o wieszczu co nie myśli głową lecz serce ma na wierzchu gdy miejsca miejscu ustępuje czas historie tworzy kiedy miejscowo wzmianki...

jeden z pierwszych wierszy, który napisałem by poprawić humor pewnej osobie ... Gdybym w twoich oczach dojrzał Łez srebrzystych, znak cierpienia Ochraniając szczęście, uśmiech Rzuciłbym bez przedawnienia Pióro Na złych...

Wsiadam do trzeciego wagonu ten sznur zabierze mnie prosto do domu. Wpatrzony w siebie wspieram miliony stacji na życia torach milowych. Skarżę się niebu grymaszę ziemi patrzę ku miłym widokom znajomym. Niech ktoś m...

Widzę miasto lewituje wśród chmur zbudowane przez ludzkie myśli napoczęte przez wichry dziejów opuszczone przez swych mieszkańców unoszone przez skalnych liderów. Ile słońca skąpano w tym moście zieleń bluszc...

Pamiętam dzień, stałem w bazylice z kopuły ludzie niby czarne mrówki stu akweduktów widząc pajęczynę czułem że żyję pośród tej ramówki. Po lewej stronie ogrody papieskie w nich liść laurowy kolorem tęczy po prawej fleshe i...

Wtrącam pomiędzy zdania kwiaty złocistej urody nienawiść z zgodą zmieszawszy strąciłem je do zagrody. Błyskotliwość ckliwie umarła w betonowych komentarzach nabrała wody obiektywna prawda wywiodła batem ich spod ołtarza....