vagnozi

pośród cienia drzew w powietrza zapachu stęchlizny otulona z popielatej mgły wśród szarości upadłych liści stała wpatrzona na chmury kłęb otoczona ostrzem stali kolczastym drutem palisady z dłońmi nasiąkniętymi krwią...

pod pełnią połysku światła gwiazd wśród blasku jaskrawości lśnienia wód błyszczy perła biało szklista gładko kulisto kształtna w głębi odmętu otchłani na dnie spodu głębiny oceanu

wspomnienia na barwnym zdjęciu w polu zółci rzepaków w bieli sukni z łzami w oczach utęsknione biegną boso uśmiechem promienistym uciskając ramieniem miłości tańczymy walca w sali pałacu wśród połysku świtu wirowa...

wrota krat z dni katuszy rozpostarł letni wiatr wonny wolnością wyjawił krajobraz życia za zieleni mgły kroplą rosy powietrza i zapachem kwiatu róż poskładał nowe serce dłonią szczerozłotą przyodział je...

mroczna kotara w blasku słońca pożądaniem duszy kusi ulgą wytchnienia serce nie ulęknione schodzi w głąb by móc zaspokoić niebyt rozmaitości potyka się o kant ciemności upada zamknięte do niewoli plącze się po...

bezgraniczny plac wysłany stalowymi szynami pośród kamieni węgla pod betonowym mostem w czerni nocy oświecony światłem księżyca odbitego od metalicznej gładzi odsłania świt drogi prowadzącej po horyzont zgiełku nieba...

na pograniczu dwa serca rozdzielone strachem dnia bacznie wpatrzone w pospiech zmroku nocą przy śpiewie ptaków mrocznych przekraczają próg żelaznego niebytu łącząc się w detal całości stojąc bacznie na smierci...

Jak lód wiemy że się rozpłynie w gorący płomieniu namiętności naszych serc ale wierzymy ze boski podmuch mrozu z niebios nas ochroni Mówisz do mnie ze tak mnie kochasz ze tak mnie pragniesz a ja z łzami w oczach bł...

Lato upada Lato zachodzi Rozpływa się Tak smutno... A smaku lata i smutku Nie zmieni się w radość konfitur ze słońca Gdy kwiaty swe głowy bezsilnie schylają Więc żegnam się tak mocno z latem Rozstaje do następnego roku

Banany są niebanalne. ... Ale jabłka twoich piersi - rajskie

w gruncie rzeczy jest zawsze fałsz prawdy dna będący przekłamaniem mowy strachu konsekwencji ujawnienia rzetelności kłamstwa rodzącego dwulicowości charakteru osobowości zmieniając rzeczywistość w oszczerstwa...

niechaj tam inni epopeje piszą nawet niechaj im sława dźwięczy jak wieża stu dzwona ja poezji nie umiem pisać nie pragnę wieńców zacnych przecie nie dla mnie zachwyt wierszy wzniosłych uczuciem letni słodycz poranka i...