przyjacielu

zawsze uśmiech twój dawał siłę zawsze pocieszenie twoje ciepłem pachniało zawsze byłeś przy mnie jak stróż a teraz jak sprzymierzeńcy kroczymy śladami popełniamy te same błędy i sarkazmy tak daleko do dorosłości bo jak dzieci cieszymy się z wszystkiego nic nie ominie mnie bo to ty pokarzesz jak jest lepiej patrzeć na świat mizerny zawsze cię kochałam jak brata rodzonego lecz ty zapominałeś o dzieciństwie i naiwny miałeś nadzieję na "coś" więcej a ja nie chciałam ci psuć normalności więc nie odwzajemniałam tej drugiej miłości szczerą prawdę do końca utrzymywałam i kochać, jak nigdy kochałam uświadomiłeś sobie w ostatniej chwili jak cenna jest przyjaźń nasza oddałam ci szczęście i optymizm a teraz jestem sama w kłopotach i trudnościach bo zabrały cię ciemne bramy nie wiem co mam robić ale poczekam aż odejdę jak ty, przyjacielu