Zając i żyrafa

Zając i żyrafa. Spotkał raz zając żyrafę przy łące I zaczął jej zaraz na wszystko narzekać, Iż życie najgorsze mają zające Bo ciągle przed czymś muszą uciekać. -Mały ja jestem i choć dosyć skoczny Uszy zdradzają mnie na polanie Bo przez nie jestem z góry widoczny I mogę zostać jastrzębia śniadaniem. A ty żyrafa? Duża, wysoka! Ja to do kopyt ci nie dorastam I wilk nawet spieprza zły w podskokach Bo ty jak wieżowiec po środku miasta. Poza tym szyja twa długa się snuje Gdy skubniesz listek czy trawy źdźbło To przez godzinę smak pewnie czujesz Rozkosz tak długo to musi być to! Kiedy gorąco w letniej pogodzie Łyk zimnej wody to moment radosny Przez długą chwilę gardło ci chłodzi W związku z tą szyją jestem zazdrosny. Jak ja bym pragnął szyję mieć taką Jedną marchewką się cieszyć pół dnia A jestem tylko zwykłym szarakiem Co w szarym życiu tak źle się ma... Żyrafa słuchała w palącym słońcu Wzdrygając mocno raz po raz ciałem Po czym spojrzała i rzekła w końcu. -Zając! A kiedyś rzygałeś? Blazej Szuman