rozmówki międzyludzkie

pomilcz ze mną jest wieczór po całym dniu mam co zbierać z mieszaniny rozmów i zdarzeń kłębią się korytarze po brzmieniu echa wnioskuję że ich niewiadome prowadzą do wygasłych gwiazdozbiorów może dlatego ostatnia myśl jaką zostawiły jest tylko widmem nadziei a jej żeczywistość odeszła ze światłem może dlatego czarne dziury kręcą się w przeciwną stronę czasu zabarwiając włosy śnieżnym kolorem porozmawiaj ze mną opowiedz raz jeszcze o ciszy tej cierpliwej co bliskością dla duszy wywołuje szczęśliwy los o tym ile dźwięków skrywa w zamyśleniu przed światem pełnym wybuchów ukrywając pod kruchością szklanej kuli śle dobre wróżby na przyszłość we włosach mam wióry okruszki drzew mimo że tylko tyle po nich zostało pachną żywicą i wiatrem przesiąkam ich wiecznością dla ciebie