tak...

… to już bywa że na drogach rozsiane są kamienie zazwyczaj porośnięte mchem wypatrują kolejnej historii jak przechodzi nieopodal wyłapują spojrzeniem wabią żeby przysiąść i rozbawić kochają anegdoty najlepsze to te o życiu czym smutniejsze tym bardziej rosną i niepostrzeżenie przemieniając się w odległe szczyty przebijają niebo a kiedy trafią na cieplejsze chwile twardnieją przygniatają palce spadają w głąb serca i czekają gdy ucichnie przy ich boku kamienie... … tak to już bywa że przy drogach przekwitają poeci zazwyczaj porośnięci w myślach wyplatają wiersze i budują z nich fundamenty pod przyszłe domy wariaci noszący w kieszeniach kamienie idący wszędzie prócz do siebie są też takie po których lubimy stąpać boso udając że przybrały miękkość puchowej przyszłości i mimo późniejszych łez stawiamy z nich pomniki a pod nimi układamy żywe jeszcze kwiaty … kamienie dróg naszych