wieczorową

do równowagi nie jest nam blisko idąc z przeciwnych stron odchylamy się łapiąc garściami powietrze zapychamy nim usta a potem ćwierkamy wabiąc ptaki kiedy wyrastają nam pióra gonimy żaby skacząc za nimi w rumieńce jesteśmy pokryci rzęsą i łuską na wpół nadzy stojący w wodzie klaszczemy do słońca i kiedy już zajdzie wracamy spięci włosami budujemy wszechświat pod stopy rzucając iskry wchodzimy na niebo jako nie pierwsze spełnione marzenie