Porwane słowo

Ty nie patrzysz prosto w oczy lecz uśmiechasz się, cały czas jedynie droczysz, zwodzisz znowu mnie. W mojej dłoni lśni czerwienią róży pięknej kwiat, z twoich ust wypadło słowo które porwał wiatr. Pobiegnijmy zatem teraz, – spójrz jak wieje tam, nie chcesz pobiec, więc poczekaj ja pobiegnę sam i goniłem wiatr drzewami gdy w koronach grał, by mi oddał to co zabrał, lecz on dalej wiał. Ale wreszcie gdy przystanął pośród olch i bzów , wyjął z ręki twoje słowo w ciżbie innych słów Potem podał mi powoli i poleciał w dal chociaż w ręku już je miałem czegoś było żal. Powróciłem na tę łąkę drogi robiąc szmat, ciebie na niej już nie było, smętny leżał kwiat.