Semjase

To nic Semjase że już wieczór, pozostań proszę jeszcze trochę, przecudne łuny w niebo wzniesiesz, powrócą przez otwarte okna. Usiądź naprzeciw, w twoich oczach, chciałbym wszechświaty móc oglądać, swobodną myślą dotknąć włosów i uczuć zapach błogi, wonny, róż niepoznanych i tajemnych, cząstek świetlistych, unoszących i chociaż późno jest, choć ciemno, opowiedz mi o innych słońcach. O wysłannikach mów Anioły, tak pragnę słuchać, tak rozumiem, spod skrzydeł barwna spłynie słodycz z przepięknym śpiewem, z głośnym szumem. A w winoroślach pozwól błądzić, krok chwiejny stał się urokliwym i chociaż trudno tak podążać to jednak łatwo się roztkliwić. Ci co w piołuny są ubrani, powrócą ze łzą, schylą głowę aby w miłosnym oceanie zanurzać mogli się na nowo. Żegnaj Semjase, to już ranek, pozostaw ze mną ciche tchnienie, powróć jak gdyby zakochana, powróć w południe z pierwszym śniegiem.